Tokom poslednjih decenija primećen je značajan porast broja ljudi koji duže ostaju bez partnera, naročito u periodu rane odrasle dobi. Iako se često veruje da je to stvar ličnog izbora ili nedostatka interesovanja za emotivne veze, istraživanje sprovedeno na Univerzitetu u Cirihu ukazuje na znatno složeniju sliku.

Studija objavljena u časopisu Journal of Personality and Social Psychology pokazuje da osobe sa višim nivoom inteligencije, u kombinaciji sa određenim društvenim i psihološkim okolnostima, češće ostaju same tokom dužeg vremenskog perioda. Istovremeno, rezultati ukazuju da produženo samovanje može imati primetan uticaj na kvalitet života.

Šta utiče na to da neko duže ostane bez partnera

Istraživački tim analizirao je podatke više od 17.000 ispitanika iz Velike Britanije i Nemačke, uzrasta od 16 do 29 godina. Praćeni su njihovi obrazovni putevi, stambene okolnosti, finansijski status i psihološko stanje.

Utvrđeno je da su mladi muškarci sa višim stepenom obrazovanja, skromnijim materijalnim uslovima i oni koji žive sami ili sa roditeljima skloniji dužim periodima bez emotivne veze. Nasuprot tome, život u zajednici sa prijateljima ili cimerima pokazao se kao faktor koji povećava mogućnost upoznavanja potencijalnog partnera.

Zašto inteligentnije osobe češće ostaju same

Autori istraživanja nisu se bavili konkretnim razlozima zbog kojih inteligentniji pojedinci kasnije ulaze u veze, što je zanimljivo jer se razlikuje od ranijih studija. Na primer, istraživanje iz 2018. godine sugerisalo je da osobe sa višim kognitivnim sposobnostima češće stupaju u brak i duže ostaju u njemu.

Novi rezultati ukazuju na to da na ulazak u prvu vezu ne utiče samo inteligencija, već i čitav splet društvenih okolnosti, ličnih prioriteta i psiholoških obrazaca ponašanja.

Kako dugotrajno samovanje utiče na psihološko stanje

Studija je takođe ispitivala razlike u doživljaju života između onih koji su ostali sami i onih koji su tokom istraživanog perioda započeli prvu vezu.

Pokazalo se da osobe koje duže ostaju bez partnera češće prijavljuju niži nivo životnog zadovoljstva, izraženiji osećaj usamljenosti i simptome depresije, posebno u kasnim dvadesetim godinama. Nasuprot tome, započinjanje prve emotivne veze bilo je povezano sa porastom osećaja sreće, stabilnosti i emocionalnog blagostanja.