Nekada prosperitetno rudarsko naselje i odmaralište Akarmara, smešteno u planinskom regionu Tkvarčeli pokrajine u Abhaziji, sada je gotovo potpuno napušteno. Naselje, koje je u drugoj polovini dvadesetog veka bilo dom hiljadama ljudi, potpuno je progutala suptropska vegetacija, dok u njemu živi samo nekoliko porodica, odnosno tridesetak preostalih stanovnika.

Sa svojim prepoznatljivim pogledom na trošne stambene blokove i javne zgrade sa drvećem koje raste kroz njihove prozore i krovove, Akarmara je poslednjih godina postala popularna destinacija za fotografe, kreatore sadržaja i urbane istraživače.

1

Sudbina Akarmare je zapečaćena početkom 1990-ih raspadom Sovjetskog Saveza i izbijanjem oružanog sukoba u Abhaziji, regionu koji Gruzija smatra svojom teritorijom, što priznaje i većina zemalja. Tokom Abhazijskog rata 1992–1993, obližnji industrijski centar Tkvarčeli bio je pod dugotrajnom opsadom.

Tokom ovog perioda, Akarmara je pretrpela teška razaranja i bila je potpuno odsečena od ostatka regiona, što je izazvalo masovni egzodus stanovništva. Do kraja sukoba, u gradu je ostalo samo pet porodica, a lokalna industrija rudarstva uglja je potpuno zatvorena. Novi talas odlaska preostalih stanovnika usledio je nakon rusko-gruzijskog rata 2008. godine, kada su se geopolitičke tenzije dodatno pojačale.

Naselje je osnovano 1938. godine radi eksploatacije bogatih resursa uglja u lokalnim planinama i organizovanja teške industrije. Za razliku od tipične sovjetske industrijske arhitekture tog vremena, Akarmara je izgrađena 1940-ih i 1950-ih u neoklasičnom stilu sa prepoznatljivim zapadnoevropskim elementima. Razlog za takav vizuelni identitet leži u činjenici da je značajan deo zgrada, puteva i javnih objekata izgrađen od strane nemačkih ratnih zarobljenika nakon Drugog svetskog rata.

Na vrhuncu ekonomskog razvoja sedamdesetih godina prošlog veka, sama Akarmara je bila dom za oko 5.000 dobro plaćenih stanovnika, dok je šire rudarsko područje bilo dom za više od 20.000 ljudi. Zbog blizine obale Crnog mora, prirodnih termalnih izvora i radonskih kupatila, Akarmara je takođe imala status uglednog lečilišta tokom sovjetske ere, gde su radnici, kao i pripadnici tadašnje društvene elite, dolazili na oporavak i opuštanje.

Naselje je imalo razvijenu infrastrukturu koja je obuhvatala dve modernizovane bolnice, osnovnu školu, pijacu, bioskop, restoran, hotel, kulturni centar i impresivnu železnicu koja je direktno povezivala Akarmaru kroz zahtevni planinski venac Kavkaza sa okolnim regionima i ostatkom zemlje.

Danas je železnica potpuno van upotrebe i zapuštena, a do naselja vode samo oštećeni, makadamski i loše održavani putevi. Nekada luksuzni stambeni blokovi, fabričke hale u kojima se nalazila teška mehanizacija, bolničke zgrade i školske zgrade pretvorile su se u ruševine bez krovova i prozora, dok su im fasade prekrivene gustim bršljanom, puzavicama i bujnom vegetacijom.

Korenje drveća postepeno uništava betonske i kamene zidove, priroda polako briše granicu između šume i arhitekture, dok se divlje životinje i domaća stoka poput krava slobodno kreću napuštenim hodnicima i nekadašnjim ulicama umesto prolaznika.

Akarmara se nalazi na teritoriji Abhazije, regiona čiju su samoproglašenu nezavisnost nakon sukoba 2008. godine priznale samo Rusija, Venecuela, Nikaragva, Nauru i Sirija.  Vanuatu i Tuvalu su ranije priznali Abhaziju, ali su povukli priznanje 2013, odnosno 2014. godine. Nauru je povukao priznanje 30. jula 2026. godine.

Većina članica Ujedinjenih nacija i dalje smatra Abhaziju neotuđivim sastavnim delom Gruzije, zbog čega je ovo područje ostalo međunarodno izolovano, a nekadašnje elitno odredište prepušteno je trajnom propadanju i povratku u prirodnu divljinu.