Njegova svetost patrijarh Pavle izdvojio je tri greha koji naš narod često čini tokom posta: gordost odnosno stav da ste bolji odnosno nadmoćniji od ostalih, prejedanje kao odraz slastoljublja i nepoštovanje posta odnosno samovoljno odstupanje od posta i proslava krsnih slava sa mrsnom trpezom. Duhovnik može da razreši neke vernike od posta, najčešće iz zdravstvenih razloga.

Božićni post ove godine počinje za manje od dve nedelje, tačnije u subotu, 28. novembra, i završava se na Badnji dan, u sredu, 6. januara 2027. Tokom 40 dana vernici se pripremaju za Božić, koji Srpska pravoslavna crkva proslavlja u četvrtak, 7. januara.

Post ne podrazumeva jednoličnu dijetu ili gladovanje, već uravnoteženu ishranu namirnicama biljnog porekla. U toku celog Božićnog posta ne jede se meso, beli mrs i jaja. Ulje i vino su dozvoljeni svim danima osim srede i petka koji se poste “na vodi”. Riba se jede svake subote i nedelje, kao i na Vavedenje Presvete Bogorodice, čak i ako praznik padne u sredu ili petak.


Ne treba zaboraviti da crkva ističe da tokom posta ne treba da umrtvljujemo svoje telo, nego svoje strasti. Post ne znači da se samo uzdržavamo od mrsne hrane, već pre svega od loših misli, želja i dela. Post je veoma važan za duhovni i telesni život, to je vreme kada se u svemu pronalazi mera i prvi je korak na putu spasenja. Bez duhovnog posta, kažu sveštenici, sam telesni post Bog ne prihvata. Post najpre ima duhovni smisao i on je organski povezan sa celokupnim duhovnim životom.

17. godišnjica smrti patrijarha Pavla

Patrijarh Pavle rođen je 11. septembra 1914. godine u slavonskom selu Kućancima kod Donjeg Miholjca (današnja Hrvatska) kao Gojko Stojčević.

Posle mature u sarajevskoj Bogosloviji 1936. godine, upisuje se na Bogoslovski fakultet u Beogradu, gde diplomira 1942. godine, a za vreme Drugog svetskog rata bio je veroučitelj u Domu za izbeglu decu u Banji Koviljači.

Zamonašen je 1948. godine u ovčarsko-kablarskom manastiru Blagoveštenju, gde je poneo monaško ime Pavle. 

Za Episkopa raško-prizrenskog izabran je u maju 1957. godine, a u septembru iste godine tadašnji patrijarh srpski Vikentije hirotonisao ga je u beogradskoj Sabornoj crkvi.

U Eparhiji raško-prizrenskoj obnavljao je stare i porušene hramove i gradio nove, mnogo se trudio oko svešteničkog i monaškog podmlatka i neprestano je putovao i služio u svim mestima svoje Eparhije. Posebno se starao o prizrenskoj Bogosloviji, gde je predavao crkveno pojanje i crkvenoslovenski jezik, a kao arhijerej na Kosovu i Metohiji, u vreme veoma teško za Srbe i SPC, proveo je više od 33 godine.

O napadima Arbanasa na imovinu Crkve, monahe, sveštenike i srpski narod, koji se pod tim pritiskom iseljavao, redovno je obaveštavao Sveti Arhijerejski Sinod i Sabor, kao i državnu vlast, a hrišćanskom smirenošću i trpeljivošću, podnosio vređanja i fizičke napade.

Svedočio je u Ujedinjenim nacijama, pred mnogobrojnim državnicima, o stradanju srpskog naroda na Kosovu i Metohiji.

Sveti Arhijerejski Sabor Srpske Pravoslavne Crkve izabrao ga je 1. decembra 1990. godine za 44. patrijarha Srpske Pravoslavne Crkve.

Preminuo je 15. novembra 2009. godine na Vojno-medicinskoj akademiji u Beogradu, gde je dve godine bio na medicinskoj nezi. Opojan pred hramom Svetog Save na Vračaru sa najvišim crkvenim i državnim počastima, sahranjen je 19. novembra 2009. godine u manastiru Rakovici kod Beograda, prenosi Tanjug.